Ludzie z Gwiazdy Feriego by Bohdan Petecki

Author:Bohdan Petecki
Language: pol
Format: azw3
Published: 0101-01-01T00:00:00+00:00

5

— Wię­cej tle­nu! — rzu­cił Reuss. Wskaź­nik prze­cią­że­nia co­fał się nie­zno­śnie po­wo­li. Jego strzał­ka drga­ła nie­znacz­nie.

Ra­kie­ta sta­ła pio­no­wo. Wy­rzu­co­na z ło­ży­ska rze­ka ru­nę­ła na rów­ni­nę, ale woda pa­ro­wa­ła szyb­ciej, niż po­stę­po­wał jej przy­bór. Pod nami wy­so­kie drze­wa kła­dły się po­ko­tem, gwiaź­dzi­ście, jak­by ro­biąc miej­sce. Zry­ta ogniem od­rzu­tu po­la­na zbli­ża­ła się. Usły­sza­łem zgrzyt kra­tow­nic. Wstrząs.

Tam, w ska­łach, na są­sied­niej pla­ne­cie, Sen­ni­son siadł bez po­rów­na­nia czy­ściej. Ale tam było trud­niej. Tu wy­lą­do­wa­ło­by dziec­ko.

Tak to już jest z nami.

Czwar­ta mia­ła mo­rza. I oce­any. Góry, nie mniej­sze niż na są­sied­nim glo­bie. Pięk­ne, nad­mor­skie rów­ni­ny, po­ro­słe buj­ną zie­le­nią.

Sen­ni­son siadł w głę­bi lądu. Od naj­bliż­sze­go je­zior­ka dzie­li­ły to miej­sce dzie­siąt­ki ki­lo­me­trów. Ska­pi­tu­lo­wał wresz­cie przed rze­ką.

Do­bre i to.

Od­cze­ka­li­śmy dwa­dzie­ścia mi­nut, po czym po­now­nie ode­zwa­ły się dy­sze star­to­we. Cięż­ko, nie­zdar­nie, kre­śląc dzio­bem krzy­we kó­łecz­ka, Idiom prze­wę­dro­wał w pio­nie na dru­gą stro­nę rze­ki, gdzie usiadł po­now­nie, rów­nie brzyd­ko jak za pierw­szym ra­zem.

Sen wy­rzu­cił pro­wad­ni­ce win­dy i we­zwał au­to­ma­ty. Wy­dał im po­le­ce­nia, po czym zwró­cił się do Reus­sa:

— Zo­sta­nie­my tu­taj naj­wy­żej kil­ka dni. Przez ten czas nie mo­że­cie opusz­czać stat­ku. Na­wet na chwi­lę. Gil ma ra­cję twier­dząc, że trud­no by­ło­by za­czy­nać od po­cząt­ku…

— Do­brze — po­wie­dział Reuss.

— Zo­staw­cie im tyl­ko… zo­staw­cie im… — wy­krztu­si­ła Yba.

— Nie bój się — rzu­cił szorst­ko Gu­skin. — Do­sta­ną wszyst­ko, cze­go im trze­ba.

— Mo­gli tra­fić go­rzej — mruk­ną­łem, wy­glą­da­jąc przez ilu­mi­na­tor.

Po prze­ciw­nej stro­nie rze­ki, w miej­scu na­sze­go pierw­sze­go lą­do­wa­nia, au­to­ma­ty za­bie­ra­ły się już do ro­bo­ty. Od­cią­ga­ły dnie drzew, zwa­lo­ne od­rzu­tem, ni­we­lo­wa­ły te­ren. Po­la­na ro­sła w oczach. Za ty­dzień, dwa, wy­pa­lo­na tra­wa od­ro­śnie i bę­dzie to na­praw­dę pięk­ne miej­sce.

Płyt­kie ale sze­ro­kie ko­ry­to, woda po­bły­sku­ją­ca w słoń­cu srebr­ny­mi blasz­ka­mi, krót­ki tra­wia­sty stok i otwar­ta ku rze­ce pod­ko­wa, oko­lo­na wy­so­kim la­sem. Ni to szpil­kow­ce, ni li­ścia­ste, ro­sły te drze­wa cia­sno jed­no przy dru­gim, spla­ta­jąc się w gó­rze ko­na­ra­mi, przy­po­mi­na­ją­cy­mi za­sty­głe w wy­rzu­cie węże. Na ni­skie, su­che po­szy­cie z rzad­ka pa­da­ły pro­mie­nie sto­ją­ce­go jesz­cze ni­sko nad ho­ry­zon­tem słoń­ca.

Las się­gał do gra­nic wid­no­krę­gu. A ra­czej do miej­sca, gdzie cie­niut­ka war­stwa fio­le­tu po­zwa­la­ła się do­my­ślać gór.

Po na­szej stro­nie rze­ki drze­wa ro­sły rzed­nie­ją­cy­mi kę­pa­mi i przy­po­mi­na­ły ra­czej krze­wy. Za to tra­wa była tu buj­niej­sza. Gdzie­nie­gdzie wid­nia­ły sku­pi­ska ciem­no­czer­wo­nych kwia­tów. Ich kie­li­chy wzno­si­ły się wy­so­ko, two­rząc za­mknię­te, wy­dłu­żo­ne kule. Przy­wo­dzi­ły na myśl nie roz­wi­nię­te tu­li­pa­ny.

Sam bym tu chęt­nie zo­stał.

Tak wte­dy po­my­śla­łem.

Da­lej drze­wa zni­ka­ły zu­peł­nie. Te­ren za­czy­nał się wzno­sić, prze­cho­dząc w po­fa­lo­wa­ną wy­ży­nę. Jak okiem się­gnąć, ni­skie, pła­skie wznie­sie­nia, po­ro­słe tra­wą. Wid­no­krę­gu nie za­my­ka­ły z tej stro­ny żad­ne góry. Praw­dzi­wy raj dla ko­goś, kto lubi otwar­tą prze­strzeń. I jaz­dę kon­no. Nie mia­łem nic prze­ciw ta­kie­mu kra­jo­bra­zo­wi. Wszyst­kie nie­mal glo­by, ja­kie pa­tro­lo­wa­li­śmy do tej pory, były nie­zno­śnie ska­li­ste.

— Po­siedź­cie tu chwi­lę — mruk­nął Sen­ni­son, pod­no­sząc się z fo­te­la. — Pój­dę wy­brać miej­sce pod skła­do­wi­sko.

Au­to­ma­ty po­dzie­li­ły się na dwie gru­py. Jed­na w dal­szym cią­gu rów­na­ła te­ren, przy­stę­pu­jąc do bu­do­wy umoc­nień pod ogro­dze­nie. Dru­ga utwo­rzy­ła coś w ro­dza­ju węża, któ­rym po­pły­nę­ły ma­te­ria­ły i za­pa­sy, po­bie­ra­ne z ła­dow­ni Idio­mu.

— Gus zo­sta­nie — po­wie­dzia­łem, wsta­jąc. — My­ślę, że czas wy­pro­wa­dzić tam­tych… Niech też po­ga­da­ją z au­to­ma­ta­mi. Osta­tecz­nie, to bę­dzie prze­cież ich zie­mia…

Nie mia­łem naj­mniej­szej ocho­ty otwie­rać drzwi do po­miesz­cze­nia hi­ber­na­to­rów.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.